i po reklamie

Przykładem może być choćby kolekcja wiosna/lato 2007 balansująca na granicy obrazoburstwa. Jean Paul Gaultier, ubiera modelki w suknie złote jak monstrancja czy wzorowane na średniowiecznych witrażach, a włosy układa w połyskującą aureole.

Popkultura Å‚apczywie wchÅ‚ania nowe symbole, jednak nie dla ich znaczenia, a dlatego, że po prostu dobrze wyglÄ…dajÄ…. Różaniec jak ozdoba, krzyżyk naÅ‚ożony na szyjÄ™ przed wyjÅ›ciem na dyskotekÄ™, bo „wyglÄ…da piÄ™knie”, t-shirt z Chrystusem jako hollywoodzki gadżet rozsÅ‚awiony po „Pasji’ Gibsona, czy w koÅ„cu kolekcja Donatelli Versace, inspirowana ponoć stylem osobistego sekretarza Benedykta XVI – ks. Gaensweina (czarny garnitur ze stójkÄ…, a pod niÄ… biaÅ‚y pasek przypominajÄ…cy koloratkÄ™ - to esencja tego stylu; stylu okreÅ›lanego „na ksiÄ™dza”)

WszechogarniajÄ…ca desakralizacja powoduje, że nasz próg wrażliwoÅ›ci znacznie siÄ™ obniża. A to, co do tej pory nosiÅ‚o miano sacrum, staje siÄ™ powszednim motywem. I powoli przestaje drażnić dysonans miÄ™dzy jednym a drugim. Powstaje tylko pytanie, do czego bÄ™dzie trzeba siÄ™ uciec nastÄ™pnym razem, aby przyciÄ…gnąć uwagÄ™ potencjalnego konsumenta, dla którego symbole religijne staÅ‚y siÄ™ zwyczajnÄ… ozdobÄ…??