i po reklamie

Przed wstąpieniem do Unii eksport polskiego piwa był ustabilizowany na poziomie ok. 200 tys. hektolitrów, przede wszystkim do krajów starej emigracji: USA czy Kanady. Dla Żywca czy Okocimia (obecnie Carlsberg Polska) stawką w eksporcie był przede wszystkim prestiż, bo przy tak niewielkiej ilości trudno o duży zarobek. Przez długie lata z grubsza dwa razy więcej piwa sprowadzaliśmy, niż eksportowaliśmy, ale od 2004 r. statystyki wywróciły się do góry nogami.

Według Związku Pracodawców Przemysłu Piwowarskiego w 2004 r. za granicę wyjechało już blisko 0,5 mln hl piwa, a rok później – 0,9 mln hl. Oficjalne dane za 2006 r. będą znane dopiero za kilka miesięcy, ale z informacji zebranych przez „GW” w branży wynika, że w zeszłym roku padł kolejny rekord, bowiem eksport zwiększyły wszystkie trzy największe browary: Grupa Żywiec, Carlsberg Polska i Kompania Piwowarska. Łącznie kontrolują one ok. 85 proc. rynku.

– Młoda emigracja otworzyła zupełnie nowe kierunki eksportu, np. Wlk. Brytanię i Irlandię. Wyjeżdżają przede wszystkim ludzie młodzi w wieku 25-35 lat, którzy są dla browarów najcenniejszą grupą konsumentów. I są wierni swoim markom – mówi Danuta Gut, dyrektor biura zarządu Związku Pracodawców Przemysłu Piwowarskiego.

Polscy piwosze uchodzą w Europie za zadeklarowanych wielbicieli krajowych marek, a nie wielkich międzynarodowych, takich jak Carlsberg czy Heineken. Dlatego piwo eksportują nie tylko krajowi potentaci z branży, ale także mające swoich zagorzałych wielbicieli mniejsze regionalne browary, takie jak: Łomża, lubelska Perła czy Witnica (woj. lubuskie).

Źródło www.tvp.pl foto www.e-drinks.com.pl